Category

Choroby przenoszone drogą płciową

Choroby przenoszone drogą płciową Poradnik

Rzęsistkowica

rzesistkowica

Rzęsistkowica jest chorobą zakaźną przenoszoną drogą płciową. Choroba wywołana jest przez rzęsistka pochwowego (Trichomonas vaginalis) należącego do pierwotniaków, względnych beztlenowców. Rzęsistkowica jest najbardziej powszechną i wyleczalną chorobą przenoszoną drogą płciową. Rzęsistkiem można się zarazić poprzez stosunek płciowy u mężczyzn, u kobiet natomiast poprzez stosunek płciowy i drogą nieweneryczną (pierwotniaki przeżywają w wilgotnym środowisku kilka godzin) barak higieny narządów płciowych, wspólne używanie przyborów toaletowych, przedmiotów higieny osobistej, bielizny. Symptomy zazwyczaj pojawiają się u kobiet w ciągu 5 do 28 dni od momentu zarażenia. Czynnikiem ryzyka jest duża liczba partnerów seksualnych. Zmiany towarzyszące chorobie umiejscawiają się w obrębie narządów płciowych. U wielu mężczyzn zakażenie przebiega bezobjawowo, w związku z czym nie poddawani leczeniu, zarażają swoje partnerki. Choroba ta może powodować poważne problemy w czasie ciąży.

Objawy choroby u kobiet:

  • objawy zaostrzają się podczas menstruacji,
  • podrażnienie sromu i pochwy (świąd, pieczenie),
  • ból przy oddawaniu moczu,
  • sporadyczne bóle w podbrzuszu,
  • zaczerwienienie błony śluzowej sromu i pochwy,
  • pieniste upławy,
  • wyczuwalna nieprzyjemna woń z pochwy,
  • bolesny stosunek płciowy,

Objawy choroby u mężczyzn:

  • często zarażenie przebiega bezobjawowo,
  • zapalenie cewki moczowej, pęcherza moczowego i gruczołu krokowego,
  • łagodne upławy,
  • ból przy oddawaniu moczu,

Powikłania u kobiet:

  • infekcja macicy i jajowodów,
  • bóle brzucha, gorączka,
  • ostry ból miednicy,
  • niepłodność.

Aby podjąć leczenie lekarz zleca badanie laboratoryjne, które polega na pobraniu próbki wydzieliny z pochwy lub penisa. Leczenie powinno obejmować oboje partnerów w tym samym czasie. Do chwili zakończenia wyleczenia obojga partnerów, powinni oni zachować wstrzemięźliwość seksualną. Raz przebyta choroba nie chroni przed ponownym zakażeniem. Pomimo skutecznego leczenia, można ponownie zostać zakażonym.

Zapobieganie tej chorobie polega na abstynencji seksualnej lub pozostaniu w długotrwałym związku z jednym partnerem, który został zbadany i nie wykryto u niego zakażenia. Szanse zakażenia zmniejsza używanie prezerwatyw (jednak należy pamiętać, że prezerwatywy nie są w 100% skuteczne i nie eliminują całkowicie ryzyka). Osoba, u której wykryto chorobę przenoszoną drogą płciową powinna powiadomić wszystkich poprzednich partnerów seksualnych aby poddali się leczeniu.

No Comments
Choroby przenoszone drogą płciową Poradnik

Kiła inaczej syfilis

Kiła inaczej syfilis jest chorobą zakaźną przenoszoną drogą płciową, wywoływaną przez bakterie krętek blady (Treponema pallidum). Zakażenie następuje najczęściej w czasie stosunku płciowego (kiła nabyta). Możliwe jest przeniesienie choroby przez ciężarną matkę na płód (kiła wrodzona). W przypadku kiły wrodzonej istnieje wysokie ryzyko zgonu płodu lub urodzenia dziecka z poważnymi wadami układu nerwowego.

Objawem choroby są owrzodzenia narządów rozrodczych, wysypka grudkowata na skórze tułowia, powiększenie węzłów chłonnych. Jeśli choroby się nie rozpozna może przejść w stan utajony, który po wielu latach powoduje poważne i nieodwracane zmiany w wielu narządach.

W przebiegu kiły wyróżnia się 4 stadia:

  • kiła pierwotna: bezbolesne owrzodzenie w okolicach narządów płciowych, na języku, wargach lub innych częściach ciała; powiększają się najbliższe węzły chłonne, zwykle w pachwinach. W tym okresie kiła jest najbardziej zakaźna. Etap ten rozpoczyna się 10-90 dni od momentu zakażenia, trwa około 4-8 tygodni,

  • kiła wtórna: zakaźna wysypka skórna w postaci plamek i grudek występująca głownie na dłoniach i stopach; gorączka, bóle głowy i gardła, zapalenie opon mózgowych, utrata włosów, powiększenie węzłów chłonnych, utrata wagi. Rozpoczyna się on 6 do 8 tygodni po zakażeniu i trwa około 1 roku,

  • kiła utajona: w okresie wczesnym trwającym do 2 lat od zakażenia, mogą wystąpić zmiany na skórze i śluzówkach o wysokiej zakaźności. W okresie późnym, który może trwać nawet do końca życia zmiany zakaźne występują bardzo rzadko i wydaje się, że pacjent jest zdrowy.

    • kiła późna: objawy ze strony wielu narządów np. serca, mózgu, kości, stawów, oczu, wątroby, rdzenia kręgowego, może doprowadzić do śmierci, powstają tzw. kilaki (guzy w skórze, kościach i narządach wewnętrznych) (nawet do 30 lat od zarażenia).

    Duże ryzyko zakażenia stanowi bezpośredni kontakt z owrzodzeniem pierwotnym podczas stosunków seksualnych, ryzyko stanowi również kontakt z wysypką skórną fazy wtórnej. Nie można natomiast zarazić się kiłą na basenie, przez używanie wspólnych ubrań, sztućców, szklanek, ręcznika czy korzystanie z tej samej toalety co osoba zakażona. Bakterie wywołujące kiłę szybko giną poza organizmem gospodarza. Bakterie mogą przenikać przez mikroskopijne uszkodzenia skóry. Zakażenie możliwe jest także drogą pocałunku. Choroba wykryta odpowiednio wcześnie może być skutecznie leczona antybiotykami.

    Rozpoznanie choroby ustala się na podstawia badań laboratoryjnych, w których wykorzystuje się wydzielinę z podejrzanego wrzodu w celu znalezienia żywych bakterii. Konieczna jest wizyta w poradni dermatologiczno – wenerologicznej. Leczenie antybiotykowe niszczy krętka bladego i chroni przed dalszymi uszkodzeniami narządów. Nie naprawia jednak szkód, które już zostały wyrządzone. Także wyleczenie nie gwarantuje, że choroba nie powróci. Niezbędne są więc dokładne i częste kontrole stanu zdrowia. Profilaktyka powinna polegać na unikaniu przypadkowych kontaktów seksualnych, higienie osobistej, badaniu kobiet w ciąży. Ponieważ zakażenia następują głównie na drodze płciowej, należy chronić się przez używanie prezerwatyw.

    No Comments
    Choroby przenoszone drogą płciową Poradnik

    Rzeżączka inaczej tryper

    Rzeżączka inaczej tryper jest chorobą zakaźną przenoszoną drogą płciową. Wywołuje ją bakteria: dwoinka rzeżączki (Neisseria gonorrhoeae). Zakażenie następuje głównie przez kontakt płciowy. Można się nią zarazić również poprzez wspólne używanie np. ręczników i pościeli. U małych dziewczynek ze względu na budowę oraz skład wydzieliny narządów płciowych, łatwo o zarażenie drogą pośrednią, np. przez przebywanie w łóżku z chorymi dorosłymi czy wspólne używanie np. gąbek do mycia lub ręczników do wycierania okolic intymnych. Choroba ta dotyczy zarówno mężczyzn jak i kobiet. Największe ryzyko zakażenia rzeżączką występuje u osób pomiędzy 16 a 25 rokiem życia. Ma to związek z utrzymywaniem kontaktów seksualnych z przygodnymi partnerami bez odpowiednich zabezpieczeń

    Objawy i przebieg choroby:

    • rzeżączka u mężczyzn: okres wylęgania choroby trwa od 2 do 6 dni. Początkowe objawy to pieczenie w cewce moczowej nasilające się przy oddawaniu moczu, wyciek ropny z cewki. Nawet bez leczenia choroba ustępuje, ale daje nawroty, przechodzące w stan przewlekły. Nieleczona rzeżączka może prowadzić do zapalenia gruczołu krokowego, czasem zakażenie obejmuje także odbyt i gardło. Skutkiem przebytej choroby u mężczyzn może być również zapalenie najądrzy, stawów albo opon mózgowych,

    • rzeżączka u kobiet: początkowo przebiega bezobjawowo, później pojawia się ropna wydzielina z dróg rodnych, czasem pieczenie przy oddawaniu moczu oraz zaburzenia cyklu miesiączkowego. Kobieta ciężarna zakażona rzeżączką przenosi chorobę na dziecko w czasie porodu. Objawy u dziecka to zapalenie spojówek, które może doprowadzić do trwałej utraty wzroku. Dlatego aby temu zapobiec, standardowo wszystkim narodzonym dzieciom jednorazowo zakrapla się do oczu azotan srebra. Nieleczona rzeżączka prowadzi do wielu powikłań. U kobiet może dojść do zajęcia przez bakterie szyjki i trzonu macicy, a także jajowodów i jajników, co prowadzi do bezpłodności.

    Zakaźność rzeżączką występuje zarówno podczas objawów, oraz w okresie wylęgania choroby. Od chwili podejrzenia lub stwierdzenia choroby nie wolno utrzymywać stosunków płciowych aż do czasu, gdy  chory otrzyma wyraźną zgodę lekarza. Rzeżączkę można wykryć podczas badania bakteriologicznego wydzieliny z cewki moczowej – u mężczyzn, z pochwy – u kobiet. Leczenie polega na podaniu choremu odpowiedniego antybiotyku. Nieleczona rzeżączka prowadzi do bardzo poważnych powikłań. Leczenie powinno przebiegać pod stałą kontrolą lekarza dermatologa – wenerologa. W przypadku zlekceważenia choroby i wystąpieniu powikłań często konieczne jest nawet leczenie szpitalne.

    2 komentarze